Historia książki – sfera erudycyj badająca książkę od rodowodów jej
życia. Historia owa porcjuje się na dwa periody: lekturę rękopiśmienną –
sprzed er druku, układaną do 1500 roku (zalicza się tutaj sama inkunabuły), i na
epokę książki publikowanej, której rozwój zawdzięczamy Janowi Gutenbergowi.

Niewiele wiadomo o wyzwalaniu lektur rękopiśmiennej w Polsce średniowiecznej.

Niektórzy eksploratory poniekąd podejrzewają, czyli w
owym okresie w całokształcie egzystowały na jej obszarze jacykolwiek skryptoria.
Decydującym w tym względzie momentem było zezwolenie przez
Mieszka I w 966 roku wiary chrześcijańskiej według obrządku łacińskiego,
przez co Polska zdobyła się w orbitę wpływów cywilizacyj zachodniej.
Pierwsze lektury zostawały do Polski przywiezione poprzez duchownych przybyłych
z Czech w dworu Dąbrówki. W owym czasie znajomość pisania a odczytywania na obrębie Polski dawna zjawiskiem szczegółowo specjalnym.

Posiadali tę umiejętność właściwie tylko obcokrajowcy, przebywający tutaj np.
w obiektach misyjnych, a ich elewi – również należący do stanu duchownego.
Jeśli tedy istniały wówczas zakłady pisarskie, owe – analogicznie gdy w całej Europie – obstaje się
ich doszukiwać w zakonach, m.in. wytrwałych, jakie znajdowały się w
Tyńcu, na Łysej Górze, w Lublinie a Trzemesznie.

Materiał pisarski

Do zapisywania użyto wyłącznie bądŸ prawidle wyłącznie pergamin. Pierwsza ekskluzywna dziś wiadomość
o papierze w Polsce opuszcza z roku 1325; spaceruje w niej o rachunki ze świętopietrza i dziesięcin, montowane
poprzez korespondentów papieskich – zagraniczniaków. Sami Polacy zaczęli pisać na papierze zaledwie œlepi.
roku 1360. Na rządy Kazimierza Wielkiego uderzył dlatego start coraz częstszego wypierania pergaminu poprzez
tańszy od onej papier – choć ten prawidłu do końca XV wieku pochodził jedynie z wwozu.

Mimo to nuże o sto latom wcześniej uzyskał on wyraźną przewagę
nad pergaminem oraz w praktyce okroił jego
traktowanie do wiotkiej ekip manuskryptów. Były owe przede
każdym księgi liturgiczne oraz inne, którym z jakichś motywów zamyœlano
odznaczyć niezbyt nurtującą szatę graficzną
(np. ksiąg wydatkowane na dary). Ich produkcją
od końca XIV wieku aż do początku XVI stulecia frapowali się
onego tylko duchowni, jakkolwiek także człowiecze świeccy, tzw.
katedraliści. Mianem tym określano autora artystę, czyli kaligrafa profesjonalnie uprawiającego tę dramę w zamiarach zarobkowych.

Język pisarski

Ponieważ komunalnym jeżykiem duchowieństwa natomiast bud dawna dopiero łacina,
wszelkie lektury zapisywane dawny w owym właśnie języku.
Polszczyzna pojawia się w nich co najznaczniej
w form samodzielnych słowy czyli samej powierzchownych spojrzeń,
gdy owe moja położenie w Księdze henrykowskiej.
Książka publikowana

W roku 1450 Jan Gutenberg usprawnił technikę kinetycznej czcionek, co przyspieszyło reprodukowanie natomiast szerzenie książki.

Ciekawostki

Pierwsza publikacja wydrukowana obwoŸną czcionką pochodzi z Korei.
Jest to „Kompendium zwyczajów zaœ obrządków” (czyli podręczny zbiór kanonicznych konwenansów natomiast trybów zachowania), dzieło w 50 woluminach,
wydrukowane w 28 reprodukcjach w 1234 roku[potrzebne źródło].