Uwodzenie – zachowanie mające na celu przyciągnięcie partnera/partnerki bez użycia przemocy.
Może ono doprowadzić do stosunku płciowego lub utworzenia związku nieformalnego, niekiedy zakończonego małżeństwem.

Uwodzenie nie jest przestępstwem, ale jest przez
część osób uważane za czyn naganny moralnie (zwłaszcza w stosunku do małoletnich).

Taktyki uwodzenia są rozważane w nurcie psychologii ewolucyjnej.
W tym sensie pojęcie to może być używane także w odniesieniu
do zwierząt.
Techniki wykorzystywane w uwodzeniu

W uwodzeniu wykorzystuje się większość technik perswazji i manipulacji, jak potwierdzenie społeczne, upodobanie, autorytet, niedobór[1].
Robert Greene analizując dostępne źródła historyczne wyodrębnił
też kilka kobiecych i męskich tożsamości uwodziciela, charakteryzujących się właściwymi sobie, pociągającymi cechami.
Należą do nich:

Syrena - czyli np. Afrodyta, Marilyn Monroe lub królowa Kleopatra, nie jest szczególnie piękna, uwodzi głosem i powierzchownością wyrażoną w zwiewnych sposobie poruszania się, wyróżniającym ubiorze i
sugerowanemu seksapilowi.
Rozpustnik - np. kardynał Richelieu lub Gabriele D'Annunzio, uwodzicielski
jest lekceważący sposób, w jaki traktuje kobiety, jednocześnie bardzo mocno ich pożądając.
Ponieważ ma reputację rozpustnika, działa tutaj także
reguła dowodu społecznego, wzmacniająca perswazję.

Idealny kochanek - np. Giacomo Casanova lub Madame Pompadour, idealnie odczytuje fantazje i
potrzeby uwodzonej osoby, których korzenie często kryją się w dzieciństwie.

Dandys - np. Rodolpho Guglielmi, Lou Andreas-Salomé lub Gregory House, niezwykle atrakcyjna jest nonkonformistyczna postawa dandysa dla społecznych konwencji i swobodne kształtowanie tożsamości, przez co wydaje się
być czymś rzadkim.
Duże dziecko - np. Charlie Chaplin, Emma Crouch lub Josephine Baker, dziecięca, nieco naiwna
i ufna postawa sprzyja wytworzeniu się więzi w postaci rodzicielskich uczuć
u osoby uwodzonej.
Kokietka - np. Józefina lub Andy Warhol, uwodzi naprzemiennie okazując nadmierne zainteresowanie i zupełną oziębłość w stosunku do uwodzonej osoby.

Czarodziej - np. Benjamin Disraeli, Pamela Churchill lub
Zhou Enlai, dzięki empatii potrafi stać się zwierciadłem dla uczuć i emocji uwodzonej
osoby.
Charyzmatyk - np. Joanna d’Arc, Grigorij Rasputin, Elvis Presley lub Jiddu Krishnamurti, charyzmatyk działa uwodzicielsko na tłumy,
przez swoje uparte dążenie do wyznaczonego celu i pełne zaangażowania
zdolności oratorskie.
Gwiazda - np. Marlene Dietrich lub John Kennedy, uwodzicielskie jest wrażenie,
jakie otacza wokół siebie[2].